बाप्पा मोरया!!

बाप्पांचे आगमन झाले आणि दरवर्षी प्रमाणे मनात घरच्या गणेशोत्सवाची उजळणी झाली. बाप्पांच्या नुसत्या आठवणीनेही प्रसन्न वाटते.
उदबत्तीच्या सुवासासारखे साऱ्या वातावरणात मांगल्य भरून राहिले आहे असा भास होतो.

आठवते ती आदली लागबगीची संध्याकाळ...
एक एक करून नातेवाईकांचे डेरेदाखल होणे..
मखराच्या सजावटीला शेवटचा touch.. काही केल्या ती सजावट final होत नसते...
मग झांजा घेऊन आणि गांधी टोप्या घालून बाप्पांना आणायला जाणे..
मोरयाच्या गजरात घरी आल्यावर पायावर पडणाऱ्या पाण्याचा ओलावा..
बाप्पांना मखरात ठेवले की सजावटीत काय missing होते, याचा अचानक झालेला साक्षात्कार!

दुसऱ्या दिवशी आईने न उठवता सकाळी लवकर आलेली जाग...
सगळ्यांची तयारी होता होता पूजेला हमखास झालेला उशीर..
फुले, अत्तर आणि उदबत्त्यांचा मिश्र सुगंध..
पूजेनंतर जादू झाल्यासारखा बाप्पांना आलेला जिवंतपणा..
'कोणाचा आवाज मोठा' अशी स्पर्धा असल्यासारख्या म्हणलेल्या आरत्या..  ताल, सुराशी काहीही संबंध नसलेल्या..
आणि घालीन लोटांगण संपता संपता अलगद सुरु होणारी मंत्रपुष्पांजली..
मग हातात पडणारी प्रसादाची फोड आणि पंचामृत.. आणि बाप्पांना मनोभावे केलेला साष्टांग नमस्कार..

आणि मग सुरु व्हायचे ते मोदक पर्व!
मोदकाचा लाडू करणाऱ्याची चेष्टा आणि सुबक २१ पाऱ्या करणाऱ्याचं कौतुक..
सजलेलं प्रसादाचं ताट..
उमललेल्या मोदकाच्या पोटात पडणारी साजूक तुपाची धार..
तडस लागेपर्यंत झालेलं जेवण आणि त्यानंतर आपसूकच डोळ्यावर आलेली झापड..
ताणून दिलेली दुपार..

संध्याकाळची आरती आणि त्याबरोबरच मनात सुरु झालेली विसर्जनाची धाकधूक..
पण येतेच ती वेळ..
एकीकडे स्वैपाकघरात वाटल्या डाळीला आलेली वाफ.. आणि एकीकडे गणपतीची उत्तरपूजा..
पुन्हा मोरयाच्या गजरात सुरु झालेला बाप्पांचा परतीचा प्रवास...
आता 'गणपती बाप्पा मोरया' ला 'पुढच्या वर्षी लवकर या' ची जोड..
मग ती शेवटची आरती..
वाटल्या डाळीचं random वाटप..
बाप्पांना दूर जाताना पाहत राहणारी नजर..
आणि ते डोळ्याआड होताच किंचित दाटलेला गळा..

मग घरी वाट पाहत असलेलं बिचारं एकाकी मखर..
आणि रात्री बाप्पांच्या जागी मखरात बसलेला तो शाडू मातीचा गोळा...

ब्लॉगला जेव्हा जाग येते (आणि ऑफिसची वही)

माझ्या बिचाऱ्या वाजत-गाजत जन्माला आलेल्या ब्लॉगला दोन पोस्ट्स ची चाटणे देऊन मी जो झोपवला, तो आजतागायत. त्याला या hibernation मधून बाहेर काढण्याची हुक्की मला अधून मधून येत होती, पण कधी सुचत नाही म्हणून, कधी वेळ नाही म्हणून, आणि बहुतांश वेळा निव्वळ आळशीपणामुळे ते राहून जात होतं. दरम्यान ज्या एखाद-दुसऱ्या ओळी, कल्पना सुचल्या, त्या डोक्यातच राहिल्या. कधी grocery च्या यादीच्या कपट्यावर, ऑफिस च्या वहीच्या मागच्या पानावर खरडल्या गेल्या. 

By the way, ऑफिस ची वही ही माझी अगदी 'सच्चा दोस्त', 'जिगरी यार' वगैरे आहे. माझ्या आणि तिच्यात one way 'ये हृदयीचे ते हृदयी' होत असतं. त्याला काही कारणे आहेत:
१. ऑफिस मध्ये कुणालाही मराठीचा गंध नाही. त्यामुळे कामाच्या नोट्स आहेत म्हटलं कि झालं. ;)

२. 'किती थुकरट लिहिलंय'  असं मी म्हणेन एकवेळ, पण ती म्हणत नाही. :)

त्यामुळे या वहीत तुम्हाला बडबडगीते, बालभारतीतल्या कविता, 'दिल तो पागल है' मधली गाणी यांपासून अगदी 'XYZ ची आज सटकलीये' सारखी उक्ती पर्यंत काहीही दिसू शकेल. (अर्थात ही वही तुमच्या हातात कधी पडणार नाही ही गोष्ट वेगळी :P) त्या वहीची मागची पाने भरून भरून पार निम्म्यापर्यंत आली आहेत.

वहीची पाने भरविण्याच्या माझ्या वेळाही एका pattern मध्ये आहेत. code मधला एखादा व्रात्य bug हुलकावण्या देत असतो तेव्हा. कुठेतरी एखादा बदल करत असताना मैलभर दूर असलेला एखादा तिसराच code असहकार पुकारतो तेव्हा. दुसऱ्याच्या code मध्ये बदल करण्यासाठी तो समजून घेत असताना डोकं गरागरा फिरायला लागतं तेव्हा. अशा वेळी, Jerry नी Tom च्या डोक्यात दगड/ bat / pan असलं काहीतरी घातलं, की त्याचे डोळे वाकडे होऊन डोक्याभोवती गोलात तारे चमकू लागतात, तसं आपलं होतंय असं वाटू लागतं. मग 'I dont belong here', 'यासाठीच का केला अट्टाहास' वगैरे विरक्तीचे विचार येऊ लागतात मनात. आणि मग हि माझी ऑफिस मधली सखी येते मदतीला. :D 

तर मुद्दा असं की.... काय बरं.. (छे.. विषयांतराचाच विषय झाला. टायटल बदलायला हवं :D ) तर मुद्दा असा की, या माझ्या ब्लॉगबाळाला झोपेतून जागे करण्याचा संकल्प त्याच ऑफिस च्या वहीवर मी सोडते आहे. सगळे यादीचे कपटे, वहीची पाने, जुनी कात्रणे गोळा करून त्याला भरविण्याची इच्छा आहे. त्याला यापुढे जागरणे घडोत अशी आशा :)