बाप्पा मोरया!!

बाप्पांचे आगमन झाले आणि दरवर्षी प्रमाणे मनात घरच्या गणेशोत्सवाची उजळणी झाली. बाप्पांच्या नुसत्या आठवणीनेही प्रसन्न वाटते.
उदबत्तीच्या सुवासासारखे साऱ्या वातावरणात मांगल्य भरून राहिले आहे असा भास होतो.

आठवते ती आदली लागबगीची संध्याकाळ...
एक एक करून नातेवाईकांचे डेरेदाखल होणे..
मखराच्या सजावटीला शेवटचा touch.. काही केल्या ती सजावट final होत नसते...
मग झांजा घेऊन आणि गांधी टोप्या घालून बाप्पांना आणायला जाणे..
मोरयाच्या गजरात घरी आल्यावर पायावर पडणाऱ्या पाण्याचा ओलावा..
बाप्पांना मखरात ठेवले की सजावटीत काय missing होते, याचा अचानक झालेला साक्षात्कार!

दुसऱ्या दिवशी आईने न उठवता सकाळी लवकर आलेली जाग...
सगळ्यांची तयारी होता होता पूजेला हमखास झालेला उशीर..
फुले, अत्तर आणि उदबत्त्यांचा मिश्र सुगंध..
पूजेनंतर जादू झाल्यासारखा बाप्पांना आलेला जिवंतपणा..
'कोणाचा आवाज मोठा' अशी स्पर्धा असल्यासारख्या म्हणलेल्या आरत्या..  ताल, सुराशी काहीही संबंध नसलेल्या..
आणि घालीन लोटांगण संपता संपता अलगद सुरु होणारी मंत्रपुष्पांजली..
मग हातात पडणारी प्रसादाची फोड आणि पंचामृत.. आणि बाप्पांना मनोभावे केलेला साष्टांग नमस्कार..

आणि मग सुरु व्हायचे ते मोदक पर्व!
मोदकाचा लाडू करणाऱ्याची चेष्टा आणि सुबक २१ पाऱ्या करणाऱ्याचं कौतुक..
सजलेलं प्रसादाचं ताट..
उमललेल्या मोदकाच्या पोटात पडणारी साजूक तुपाची धार..
तडस लागेपर्यंत झालेलं जेवण आणि त्यानंतर आपसूकच डोळ्यावर आलेली झापड..
ताणून दिलेली दुपार..

संध्याकाळची आरती आणि त्याबरोबरच मनात सुरु झालेली विसर्जनाची धाकधूक..
पण येतेच ती वेळ..
एकीकडे स्वैपाकघरात वाटल्या डाळीला आलेली वाफ.. आणि एकीकडे गणपतीची उत्तरपूजा..
पुन्हा मोरयाच्या गजरात सुरु झालेला बाप्पांचा परतीचा प्रवास...
आता 'गणपती बाप्पा मोरया' ला 'पुढच्या वर्षी लवकर या' ची जोड..
मग ती शेवटची आरती..
वाटल्या डाळीचं random वाटप..
बाप्पांना दूर जाताना पाहत राहणारी नजर..
आणि ते डोळ्याआड होताच किंचित दाटलेला गळा..

मग घरी वाट पाहत असलेलं बिचारं एकाकी मखर..
आणि रात्री बाप्पांच्या जागी मखरात बसलेला तो शाडू मातीचा गोळा...